Najładniejszy szlak na Skrzyczne nie musi być najkrótszy. Jeśli zależy mi na panoramach, wybieram trasę z Przełęczy Salmopolskiej przez Malinowską Skałę, Kopę Skrzyczeńską i Małe Skrzyczne. Poniżej opisuję przebieg, czas przejścia, alternatywy, przygotowanie oraz sytuacje, w których lepiej wybrać prostsze podejście ze Szczyrku.
Najbardziej widokowa trasa prowadzi grzbietem przez Malinowską Skałę
- Najlepszy wariant widokowy zaczyna się na Przełęczy Salmopolskiej i prowadzi przez Malinowską Skałę.
- Do Skrzycznego jest około 7,9-8 km, a przejście zajmuje zwykle 2 godziny 45 minut w jedną stronę.
- Po drodze czekają otwarte grzbiety, skalna wychodnia i szerokie panoramy Beskidu Śląskiego.
- Najwygodniejszą trasą z centrum Szczyrku jest szlak zielony przez Becyrek.
- Przed wyjściem trzeba sprawdzić pogodę, długość dnia i warunki na szlaku, szczególnie jesienią i zimą.
Za najładniejszy szlak na Skrzyczne uważam trasę przez Malinowską Skałę
Najbardziej malowniczy wariant zaczyna się na Przełęczy Salmopolskiej, na wysokości około 934 m n.p.m. Początkowo czerwone oznaczenia prowadzą w stronę Malinowa i dalej na Malinowską Skałę, a później trasa przechodzi na szlak zielony prowadzący przez Małe Skrzyczne do głównego wierzchołka.
To nie jest podejście, podczas którego cały czas idzie się przez las. Największą zaletą są odcinki grzbietowe z otwartym widokiem, szczególnie w rejonie Malinowskiej Skały i Małego Skrzycznego. Przy dobrej przejrzystości powietrza można oglądać pasma Beskidu Śląskiego, Beskidu Żywieckiego, a czasem także odleglejsze góry.
Malinowska Skała, wznosząca się na wysokość 1152 m n.p.m., jest jednym z najbardziej charakterystycznych punktów tej części Beskidów. Skalna wychodnia nie leży dokładnie na szczycie Skrzycznego, ale właśnie dzięki niej trasa ma znacznie ciekawszy charakter niż bezpośrednie podejście z centrum Szczyrku.
Cały odcinek do Skrzycznego ma około 8 km i mniej więcej 500 m sumy podejść. Standardowy czas przejścia wynosi około 2 godzin 45 minut, lecz z postojami na zdjęcia i odpoczynek rozsądniej założyć 3,5 godziny.
Jak wygląda przejście przez Malinowską Skałę
Przełęcz Salmopolska - Malinów
Start przy Białym Krzyżu jest praktyczny, bo od razu znajdujemy się wysoko na grzbiecie i nie tracimy czasu na długie podejście z doliny. Pierwszy fragment prowadzi przez las i miejscami bywa bardziej stromy, dlatego nie warto ruszać zbyt szybko, nawet jeśli początek wydaje się łatwy.
Po drodze pojawiają się krótkie, otwarte fragmenty oraz widoki na okoliczne grzbiety. Ten odcinek nie jest jeszcze najbardziej efektowny, ale dobrze rozkłada wysiłek przed dalszą wędrówką.
Malinowska Skała
W rejonie Malinowskiej Skały szlak nabiera charakteru typowej beskidzkiej wędrówki grzbietowej. Warto zatrzymać się tutaj na kilka minut, ponieważ najlepsze zdjęcia często powstają właśnie poza głównym szczytem, gdy w kadrze widać zarówno skałę, jak i kolejne pasma.
Nie ma tu sklepu ani schroniska, więc wodę i jedzenie trzeba mieć w plecaku. Na krótką wycieczkę wystarczy zwykle 1,5-2 litry płynów na osobę, ale w upalny dzień lub przy wolnym tempie lepiej zabrać więcej.
Przeczytaj również: Trasy rowerowe w Polsce na dzień, weekend i dłuższą wyprawę
Małe Skrzyczne i ostatnie podejście
Za Malinowską Skałą zielony szlak prowadzi przez kolejne wzniesienia grzbietu, między innymi w rejon Małego Skrzycznego. To bardzo przyjemny fragment, choć nie należy mylić go z końcem trasy. Małe Skrzyczne ma około 1211 m n.p.m., a główny wierzchołek znajduje się jeszcze wyżej.
Ostatni odcinek doprowadza do Skrzycznego, najwyższego szczytu Beskidu Śląskiego, który ma 1257 m n.p.m. Na górze znajdują się taras widokowy i schronisko PTTK, co ułatwia zaplanowanie dłuższego odpoczynku. Informacje miejskie potwierdzają, że na szczyt można dotrzeć pieszo szlakami zaczynającymi się w Szczyrku albo skorzystać z kolei linowej. [Urząd Miejski w Szczyrku](https://szczyrk.pl/50-atrakcji-szczyrku)
Którą trasę wybrać, gdy liczą się także czas i trudność
Najbardziej widokowa trasa nie zawsze będzie najlepsza dla każdego. Jeśli jadę z dzieckiem, mam ograniczony czas albo zależy mi na szybkim wejściu, rozważam podejście ze Szczyrku. Poniższe zestawienie pomaga dopasować wariant do planu dnia.
| Wariant | Czas wejścia | Największa zaleta | Ograniczenie |
|---|---|---|---|
| Przełęcz Salmopolska - Malinowska Skała - Skrzyczne | około 2 godz. 45 min | Najlepsze panoramy i ciekawy grzbiet | Trzeba zorganizować dojazd do przełęczy |
| Szczyrk centrum - Becyrek - Skrzyczne | około 2,5-3 godz. | Łatwy start i prosty powrót do miasta | Mniej otwartych widoków w dolnej części |
| Szczyrk centrum - Jaworzyna - Skrzyczne | około 2,5-3 godz. | Dogodne połączenie z kolejką i schroniskiem | Niektóre fragmenty są bardziej strome |
| Buczkowice - czerwony szlak - Skrzyczne | około 3-3,5 godz. | Dłuższa, spokojna wycieczka od strony doliny | Większy dystans i więcej podejścia |
Jeśli priorytetem są widoki, wybrałbym wariant z Przełęczy Salmopolskiej. Gdy chcę zrobić klasyczną wycieczkę bez kombinowania z transportem, lepszy będzie zielony szlak z centrum Szczyrku przez Becyrek. Z kolei podejście przez Jaworzynę ma sens, gdy planuję połączyć spacer z wjazdem lub zjazdem koleją.
Ile czasu zaplanować na całą wycieczkę
Wariant z Przełęczy Salmopolskiej i powrót tą samą drogą zajmuje około 5,5 godziny czystego marszu. Z postojami, obiadem w schronisku i fotografowaniem warto przeznaczyć na niego 6,5-7,5 godziny.
Dobrym rozwiązaniem jest przejście trasy w jedną stronę, a następnie zejście do Szczyrku. Trzeba jednak wcześniej sprawdzić połączenia albo ustalić, kto odbierze nas na mecie. Nie zakładałbym spontanicznie, że transport będzie czekał przy przełęczy, szczególnie poza sezonem.
W drugiej części dnia tempo zwykle spada. Podejście, które rano wydawało się krótkie, po kilku godzinach może mocno obciążać kolana. Dlatego na trasę z przełęczy najlepiej ruszyć rano, zostawiając sobie zapas na zmianę pogody lub wolniejsze zejście.
Na szczycie znajduje się schronisko PTTK, ale godziny działania i dostępność usług mogą się zmieniać. Nie traktowałbym go jako jedynego źródła jedzenia i wody, tylko jako wygodne miejsce odpoczynku po przejściu głównej części trasy.
Co zabrać i kiedy szlak robi się wymagający
Latem nie jest to trasa techniczna, ale nadal wymaga górskiego przygotowania. Największym błędem jest wyjście w miękkich butach miejskich, ponieważ po deszczu kamienie i korzenie robią się śliskie, a na grzbiecie szybko odczuwa się wiatr.
- pełne buty z dobrą podeszwą, najlepiej z ochroną kostki,
- kurtka przeciwdeszczowa i wiatrówka, nawet przy dobrej prognozie w dolinie,
- zapas wody i jedzenia, ponieważ między startem a schroniskiem nie ma pewnego punktu zaopatrzenia,
- mapa offline, naładowany telefon i czołówka, szczególnie jesienią,
- kijki trekkingowe, jeśli źle znosimy długie zejścia.
Zimą, po opadach lub przy oblodzeniu łatwy letni szlak zmienia się w znacznie poważniejszą trasę. Wtedy przydają się raczki, cieplejsze rękawice i zapas czasu. Nie sugerowałbym się wyłącznie relacjami z poprzednich dni, bo warunki na odsłoniętym grzbiecie mogą zmienić się bardzo szybko.
Przed wyjściem sprawdzam prognozę dla wysokości około 1200 m, a nie tylko temperaturę w Szczyrku. Przy pogorszeniu pogody zawracam lub wybieram krótszy wariant. W razie zagrożenia Grupa Beskidzka GOPR przyjmuje zgłoszenia pod numerami 985 oraz 601 100 300, a ratownicy zalecają także korzystanie z aplikacji Ratunek. [Grupa Beskidzka GOPR](https://beskidy.gopr.pl/poradnik/wskazowki-dla-turystow)
Najlepszy plan na dzień, w którym liczy się nie tylko szczyt
Jeżeli mam wybrać jedną trasę dla osoby, która chce naprawdę zobaczyć Beskid Śląski, wybieram przejście z Przełęczy Salmopolskiej przez Malinowską Skałę i Małe Skrzyczne. Jest dłuższe od najprostszego podejścia ze Szczyrku, ale daje znacznie więcej otwartej przestrzeni i widoków.
Na krótki dzień lepiej wejść ze Szczyrku zielonym szlakiem, a przy słabszej kondycji rozważyć połączenie krótszego spaceru z koleją. Najważniejsze, by nie ścigać się z czasem. Na tej trasie największą wartością nie jest samo zdjęcie ze szczytu, lecz spokojny marsz grzbietem i moment, w którym Beskidy zaczynają otwierać się po obu stronach szlaku.
